Wymyśliłam sobie, że w tym roku Dżuls będzie się cieszył świętami od początku grudnia. Rzadko dostaje prezenty, bo uważam że co za dużo to nie zdrowo, więc chciałam zobaczyć jak to będzie, gdy codziennie będzie mógł dostać jakiś mały upominek. Oczywiście mój niespęłna trzyletni syn nie sprostał ambicjom matki i raz się cieszy innym razem płacze, że dostał nie taki prezent jak chciał, albo chce otworzyć inny prezent niż ten z dzisiejszą datą, różnie bywa. Mimo wszystko jest to nowe. ciekawe doświadczenie i uczy zarówno Dżulsę jak i nas pokory i cierpliwości :/ Uważam, że to świetny rekwizyt wychowawczy i niezależnie w jakiej formie pojawi się w Waszym domu, to warto.
U nas wyszło ambitnie. Od razu załozyłam sobie, że kalendarz ma byc ozdobą i nie tylko tegoroczną, ale również w kolejnych latach ma zdobić nasz dom. Kolory wybrałam stonowane, pasujące do naszych wnętrz i przede wszystkim moje ulubione - szary, biały, czarny. Ktoś pomyśli - Serio? na choinkę takie kolory?!? - No tak, właśnie na choinkę.
Choinka jest z płyty meblowej. W stolarni wycięli mi trójkąt (Pan nawet nie chciał słyszeć o jakichś kształtach), mąż zrobił resztę. Płyta ma 1,4m wysokości i 1m w podstawie. Potem zmatowiliśmy ją papierem ściernym (konieczne, żeby farba się trzymała) i pomalowaliśmy zwykłą farbą do ścian Bekker'sa z dodatkiem srebrnego brokatu (oczywiście daliśmy za mało i ledwo widać te błyskotki).
Liczby jedne zrobione z ozdonych drucików, drugie pomalowane farbą akrylową (niepolecam, ciężka do malowania i zrywa wierzchnią warstwę, lepiej wybrać zwykłą do ścian) z dodatkiem brokatu.
Do mocowania prezentów użyłam małych drewnianych spinaczy przyklejonych klejem na gorąco. A wszystko ozdobiłam naklejkami, gwiazdeczkami i światełkami na choinkę.
W tym roku kalendarz wisi u Dżulsy w pokoju, ale jego docelowe miejsce jest zupełnie inne, lepsze, bardziej efektowne, ale na to musicie zaczekać okrągły rok.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz